کریستی پویو فیلمساز منحصربهفردی است. کسی که قدم به راهی ناشناخته گذاشته و آیندهای نامعلوم دارد. ما هنوز هم نمیدانیم که چگونه باید در مورد دو فیلم آخر وی، دو شاهکار، یعنی مرگ آقای لازارسکو (2004) و آرورا (2010) صحبت کنیم و هیچ ایدهای هم نداریم که قدم بعدی وی چه خواهد بود یا بلندپروازیهایش در نهایت به کجا خواهد رسید. [...]
برای مشاهده متن کامل مقاله نیاز به دسترسی ویژه دارید
چنانچه قبلا در سایت عضو شدهاید، وارد شوید، در غیر اینصورت ثبتنام کنید