این جالبتوجهترین پارادوکسِ سینمای معاصر فرانسه است: فیلمسازی که به سازشناپذیریِ مؤلفوارش شُهره است (و البته پیش از هر چیز به نشانههایی مشخص از خودنمایی)، آوازهی جهانیاش را که با فتح گیشه نیز همراه است، با فیلمی به دست میآورد که در آن تشخیص هرگونه ردّ و نشانی از امضایش مشکل است. [...]
