تقریباً ده سال پیش بود، اواخر نوامبر 1972، که برای اولین بار سوار اتوبوس شمارهی 163 پورت دو شامْپِرِهی پاریس شدم تا به دفتر ژاک تاتی در گارِن کُلُمب، در تقاطع خیابان سادهای به اسم رو دو پْلِزانْس بروم. تاتی همراه با دستیارش، ماریـفرانس زیگْلِرِ فرانسویـآمریکایی که مثل من از آلاباما آمده بود و این گفتوگو را هم او هماهنگ کرد، دو دفتر در یک ساختمان مدرن گرفته بود که اطرافش نشانههای آشکاری از هر دو محلهی متضاد دایی جان …
وال ئی (2008) در همان مسیری حرکت میکند که پیشتر راتاتویی (2007) گام برداشته بود، سرشار از روح زندگی در جایی فراتر از هر محصول هالیوودیِ سال ساختش. ترکیبی از نگاه تلخ و بدبینانهی کوبریکی و شور و احساس اسپیلبرگی که همراهی سینمای صامت را نیز در پسزمینهاش دارد. یک «رمانسِ کلاسیک» در فضایی آخرالزّمانی. و حاصل برآیندی است از یک تعادلِ آشکار بین صحنههای کمیک و تراژیک در گسترهی تمام لحظات و موقعیتها. اینهاست همان جذابیت مضاعفی که دیدار …
مقدمه: ویولای کوچکِ 65دقیقهای، چهارمین ساختهی ماتیاس پینیِیروی آرژانتینی، آزادی و رهاییِ فرمیاش را به گونهای باورنکردنی در کنار فکرشدگیِ سنجیدهاش پیش میبرد و انرژی نهان لحظههای پُردیالوگش را سرانجام در یک گشایش نهاییِ رومری آزاد میکند. این ترکیب دلچسب تجربهگری و وفاداری به سنت نمایشی (شکسپیر، ارجاع آشکار، و رومر، خاطرهی سینهفیلی) به یکی از بهترین فیلمهای سینمای امسال نیز منجر شده است. نوشتهی کوئنتین، منتقد معروف آرژانتینی، یک معرفی شایسته از این فیلم و سازندهاش است.
سفر از یک قیام آغاز شد. شورش علیه افکاری که میخواستند بگویند: «به رؤیاهایتان باور نداشته باشید.» و این شاید برای پاتریسیو گوسمن، مستندساز شیلیایی، نقطۀ عزیمت تمام اتفاقات آینده بود. چهلوشش سال دوری از وطن، تبعید از زادگاه، و زخمهایی بۀادگارمانده از کودتای پینوشه، و نقش آن در مرگ رییسجمهور وقتْ، سالوادوره آلنده، در ساختمان مجاور کاخ ریاستجمهوری در سپتامبر ۱۹۷۳! سهگانۀ نبرد شیلی (۷۹ـ۱۹۷۵) در همان زمانها شکل گرفت، همچون شاهدی بیپروا بر تحولات پرسرعت آن دوران؛ نظیر …
