چینش دراماتیک در فیلم‌های ــ متأخر ــ فرهادی بر اساس کاشت و برداشت بوده. نیمی از فیلم به کاشتن نشانه/سرنخ/معادله در قلب روایت و کنش شخصیت‌ها در تقابل با جمع و اجتماع می‌گذرد تا در موسم برداشت فیلم، در کنار رو کردن بزنگاهی که نادیده مانده، از اتحاد این پارامترها برای اصل غافلگیری استفاده کند. فروشنده هم با این سنّت بیگانه نیست.
راجر تورنهیل در فیلم شمال از شمال غربی یک مدیر تبلیغاتی در نیویورک است که به صورت تصادفی با فردی که وجود خارجی ندارد اشتباه گرفته می‌شود. او برای فرار از مخمصه‌ای که در آن گیر افتاده و همچنین برای بازیابی هویت واقعی‌اش سفری را آغاز می‌کند. او در طی این سفر پرماجرایش در صحنه‌ای از فیلم سر از بیابانی وسیع درمی‌آورد. راجر به گمان اینکه قرار است با جورج کاپلان واقعی دیدار کند، به آنجا آمده اما بی‌خبر از …
برای سینمای فرانسهٔ آن دوران، سال 1928 به لنگر زدنی در ساحل امنْ پس از سفری پرجوش‌وخروش می‌مانَد. مفسّری صائب‌تر از هانری لانگلوآ برای بیان فشردهٔ این نکته نمی‌شناسیم: «مصائب ژندارکِ کارل درایر و زوال خاندان آشرِ ژان اِپشتاین نه‌فقط نقطهٔ غاییِ یک دهه تجربه که برهانی بر وجودش بودند». امروز که نگاه می‌کنیم پولِ مارسل لِربیه نیز، که با آن لابیرنت‌های میزانسنی‌اش، از فراز داستانِ امیل زولا، یکی از بزرگترین مانورهای سینما (تا همین امروز) را به هدفِ تسخیر …
پیش‌تر از من پرسیدید که کدام فیلمم را بیشتر دوست دارم یا حس می‌کنم که می‌توانم پایش بایستم. تئاترهای زیادی بودند که پایشان می‌ایستم چون در اجرایشان اختیار کامل داشتم؛ اما همیشه جوری مداخله در فیلم‌ها وجود داشت. ولی به هر حال اگر قرار است به فهرستی فکر کنم، باید چیزی نظیر این باشد: فیلم‌های متأخر آلمانی‌ام (که ویژگی‌های قابل تأملی دارند)، طوفان تابستانی که باید در طبقه ویژه‌ای قرار بگیرد، بخشی به این دلیل که خوب به خاطرش ندارم …
