گزارشی از نمایش آثار و بزرگداشت ساموئل خاچیکیان در سینماتک موزه هنرهای معاصر
هفته‌ی فیلم و بزرگداشت ساموئل خاچیکیان (۱۳۸۰ – ۱۳۰۲) کارگردان صاحب‌نام سینمای ایران از چهارم تا نهم آبانماه سال جاری با همکاری مؤسسه‌ی موج نو پگاه در سینماتک موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد. در روزهای مختلف این برنامه فیلمهای فریاد نیمه‌شب، یک قدم تا مرگ، دلهره، ضربت، خداحافظ تهران، و سرسام به نمایش درآمدند و با حضور منتقدانی چون فریدون جیرانی، حسن حسینی، سعید عقیقی، جواد طوسی و امید روحانی نقد و برّرسی شدند.
در دو روز ابتدایی برگزاری برنامه …
برای رَندال پُستر، که مسیر فعالیت کاری خود را بعد از تهیه‌کنندگی سه فیلم (بین سال‌های 90 تا 94) به ناظر موسیقی فیلم تغییر داد، گوش سپردن به آوای موسیقی (از هر سبکی که باشد) به‌نوعی رسیدن اوست به آنچه که در ضمیر و خمیره‌ی کاریش جستجو می‌کرد. او کاشف موسیقی‌های شنیده و نشنیده است. برای او فرقی نمی‌کند که موسیقی‌ای که برای فیلم انتخاب می‌کند از شاهکارهای کلاسیک باشد یا انتخاب شده از گروهای ناشناس راک زیرزمینی. او کشف …
آندره‌آ آرنولد، با ترک کردن فضای خانه‌های سازمانی فیلمهای قبلیش به مقصد خلنگ‌زارهای بلندیهای بادگیر، مُهر خود را بر اثر کلاسیک امیلی برونته بر جای می‌گذارد.
درست پس از گذر از نیمه‌ی اول بلندیهای بادگیر آندره‌آ آرنولد، هیثکلیف جوان خود را بر خلاف میلش در اتاق نشیمن عمارت خانواده‌ی لینتن می‌یابد. او هنوز عشقش کاترین را به اِدگار لینتن نباخته، اما بی‌درنگ انزجار محیط را نسبت به خودش حس می‌کند. نگاهی وحشیانه به دور و بر می‌اندازد و این کلمات از …
هدف این نوشتار پرداختن به سه مستند هنری آلن رنه، ونگوگ (1948، سیاه‌وسفید، ۲۰ دقیقه)، گوگن (1950، سیاه‌وسفید، ۱۲ دقیقه)، و گِرنیکا (1950، سیاه‌وسفید، ۱۲ دقیقه) است، اما از آنجاییکه، بخصوص در فضای فارسی‌زبان، آشنایی چندانی با کارنامه‌ی آلن رنه پیش از نخستین فیلم بلندش، هیروشیما عشق من (۱۹۵۹)، وجود ندارد، ترسیم خطوط کلی این دوران از کارنامه‌ی فیلمساز در ابتدای این نوشتار ضروری به نظر می‌رسد.
اگرچه آلن رنه نخستین فیلم بلندش، هیروشیما عشق من، را در سال 1959 ساخت، …
