مقدمه: متن پیش رو مصاحبه‌ای ست با لوکا گوادانینو، فیلمساز معاصر ایتالیایی. برای گوادانینو مساله‌ی مد، امیال و هویت انسانی و توجه به ظرائف بصری و سبکی همواره از اهمیت بالایی برخوردار بوده. با فیلم به نام خودت صدایم کن که اقتباسی است از رمان آندره آسیمانِ مصری‌تبار، گوادانینو حساسیت‌ها و دغدغه‌هایی که در فیلم‌های پر زرق و برق خود همچون من عشق هستم (2009) و شالاپ بزرگتر (2015) بدان پرداخته بود را دنبال کرده و حالا خود را به …
ونسان فلس ندارد اما جادو دارد؛ جادوی یک سینمای بَدوی (ترکیبی از ملی‌یس و باستر کیتون) و بورلسک (بویژه در تعقیب‌وگریزها) که می‌تواند با جلوه‌های ویژه ساده و مکانیکی‌اش، یک اَبَرقهرمان (هالیوودی؟) را فرسنگ‌ها دور از اغراق‌های مورد انتظار، فروتنانه روی زمین‌ها و آب‌های دورافتاده فرانسه فرود بیاورد. ونسان (با بازی خودِ سالوادور) یک کارگر ساختمانیِ ساده است که آب به او نیروی عضلانیِ فرا‌ـ‌انسانی می‌دهد. یک جوان خجالتی و کم‌حرف که نه قصد نجات زمین را دارد، نه سودای …
در سال‌های اخیر متناسب با درک ضرورت اتصال، پایش و تحلیل گذشته‌ی پدیده‌ها، عرصه‌ها و زمینه‌های مختلف فرهنگی، سیاسی و اجتماعی، امکان همنشینی علاقه‌مندان سینما در متن برنامه‌های مختلف مرور گذشته‌ی سینمای ایران نیز بیش از پیش فراهم شده است. از این منظر شاید در نگاه اول برنامه‌ی «مرور چهل سال سینمای ایران» نیز در همین گستره و ذیل مجموعه برنامه‌های نهادهای رسمی، برای چهل سالگی انقلاب ایران سنجیده شود؛ اما در نگاهی دقیق‌تر و به دلیل وجود تمایزاتی در …
جشنواره کن 2017 هم مثل سال‌های اخیر پر از فیلم‌های موسوم به «سینمای اجتماعی» بود. ظاهراً دیگر باید سیطره انواع ایدئولوژی‌های «اقلیت» را پذیرفت. اقلیت‌های جنسی، فکری، نژادی، رنگین‌پوست‌ها، مهاجرین، زن‌ها، کارگران و غیره. پس در این اوضاع عجیب تکلیف سینما چه می‌شود؟ سیاست‌های فرهنگی و هنری نهادهای تصمیم‌گیرنده در یکی دو دهه اخیر رسماً سینما را به عنوان یکی از بازوهای اجرایی سیاست‌های تأمین اجتماعی تبدیل کرده است. فاندها و بودجه‌های رسمی فرهنگی و هنری اغلب عملاً در راه …
