و مات و مبهوت (1993) را با اتکا بر یک کلیت زمانی منسجم ساخت، تا زمانِ کارگردانیِ سری فیلمهای پیش از (طلوع، غروب و نیمهشب) که در یک بازه زمانی حدوداً بیست ساله انجام گرفت، همیشه به امکاناتِ زمانیِ منحصربهفردی متوسل شده که حالا هم پسرانگی به آن مزین شده است؛ و این همان فیلمی است که بین سالهای 2002 تا 2013 و در فواصل زمانی یکساله فیلمبرداری شد. استفاده از عنصر زمان در این فیلم، دیگر شیوهای برای کنترلِ …
همچون همه زیبارویان پرآوازه سینما، دوربین عاشق جولین مور است. اما اینکه دوربین میخواهد مدتی مدید به مور خیره شود چیزی است کموبیش غیرعادی. کارگردانهایی نظیر رابرت آلتمن و دیوید کراننبرگ، تام کالین و لیسا چولودِنکو، استیون دالدری و جی روچ، که هیچ شباهتی در شیوه فیلمبرداری و تدوین آنها وجود ندارد، همگی خود را ملزم کردهاند که دوربین را در مقابل مور قرار دهند و بگذارند تصویر بردارد و بردارد و بردارد. چهرهای که بیشک، در همان نگاه اول …
پنجاه و دو سالِ پیش، آپارتمان ؤایلدر و روانی هیچکاک همزمان در یک هفته اکران شدند؛ یادآوری یکی از این دو فیلم هم کافی بود که فراموش نکنیم چه فقیر شدهایم. فیلمها هیچ نقطهی اشتراکی ندارند جز یک مرد تنهای عزب، که هر کدام رویکرد خاصی را اتخاذ میکنند تا فقط کمی بیشتر مهمان مؤنثشان را در خانه نگه دارند. و البته یک سکانس فوقالعادهی حمام. در روانی، نورمن بِیتْس، مثل مادرش لباس میپوشد، به یکی از اتاقهای مُتِلش میرود …
در ادامه عکسهایی از خانههای مرکز شهر تهران را مشاهده خواهید کرد. خانههایی که هنوز سر پا، قبراق و اساسی به نظر میرسند و اشارهای به تجربهی ارزندهی مدرنیتهی ایرانی دارند؛ ولی این روزها حال و روز چندان خوشی ندارند و در معرض نابودی هستند. میتوان آنها را دستمایهی یک فیلم مستند قرار داد و یا اینکه با تخیل فیلمنامهنویسان شخصیتهای جذابی را آفرید
