اولین صحنهای که یادم میاد صحنهی داخل ایرانایره. همراه دویستـسیصد نفر که تقریباً همگی پابهسنگذاشته و مسن بودن داشتم میرفتم به سرزمینهای غربی. یه خانهی سالمندانِ تمامعیار داشت با سرعت نهصد کیلومتر در ثانیه از میون آسمون و ابرها میگذشت و مرزها رو پشت سر میگذاشت. با همسفرم داشتیم با عجله میرفتیم پاریس که از اونجا بریم بندر کن. بریم بنشینیم و چندتا دونه فیلم سینمایی ببینیم و برگردیم. عجب کار عجیبی! بغلدستیم خانم مسن مرفهی بود که هی به …
لید: آندری وایدا، فیلمساز شهیر لهستانی در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۶، در نود سالگی درگذشت. متن پیش رو را، که گفتگویی است با وایدا ــ متعلق به نیمه دهه هشتاد میلادی ــ در یادبود این فیلمسازِ فقید، برای انتشار در «آرشیو» این شماره برگزیدیم. این گفتگو اگرچه سالهای پایانی کارنامه فیلمساز را در بر نمیگیرد، اما به مهمترین برهههای حیات هنری او سرک میکشد، از رویکردهای عمده وی به فیلمسازی و سینما سخن میگوید، و همچنین نکات مهمی در باب سینما …
همین ابتدا بگویم که فرصت تماشای بسیاری از فیلمهای قابل توجه ۲۰۱۴ را از دست دادم. چندتایی از آنها که دیدم ــ فیلمهای جارموش، گری، لینکلیتر ــ نهچندان چشمگیر، حتی ناامیدکننده بودند. البته چندتای دیگری بود که بسیار پسندیدم: ونوس در پالتو پوست پولانسکی، برفشکاف بونگ و زیر پوست گلیزر. بماند که مشتاقانه در انتظار فیلمهای رِنه، گدار، کوستا، آلونسو و… هستم. امسال در واقع برای من سال کتاب بود ــ برای نگارش، تکمیل و انتظار انتشار پروژهای که مدتی …
مقدمه: در برابر فیلم نهچندان قابل دفاعی مثل دنیای ژوراسیک دو راه وجود دارد: بیاعتنایی و سری به افسوس تکان دادن به یاد آن سینمای علمیـتخیلیای که دوستش داریم (و در شماره پیشین بزرگش داشتیم)؛ یا ژرف نگریستن در آن و دستاویز کردنش برای طرح ایدههایی در باب بلاکباسترهای امروز و دیروز. نوشته حاضر (فارغ از موضعش نسبت به فیلم) راه دوم را برمیگزیند. کمی برونل، نویسنده جوان متن پیش رو، از دریچه این فیلم و اسلافش، ایدهای را بسط …