– در کنفرانس خبری فیلم، خود را اینطور توصیف می‌کنید: «ما مالیخولیاییها…»
– بله، من خودم را مالیخولیایی می‌دانم. همه همینطورند. البته با درجات متفاوت. جالب است که هنر مورد علاقه‌ی من ــ که آن را هُنر ناب می‌دانم یعنی موسیقیهای جَز، گاسپل و بلوز ــ با مالیخولیا مرتبط است، چیزی که به یک زمین حاصلخیز می‌ماند. من یک دوره‌ی افسردگی را پشت سر گذاشتم و به نظرم مالیخولیا نیروی مثبت افسردگی است، مالیخولیا هدیه‌ی افسردگی است. اما فکر می‌کنم …
گزارشی از نمایش آثار و بزرگداشت ساموئل خاچیکیان در سینماتک موزه هنرهای معاصر
هفته‌ی فیلم و بزرگداشت ساموئل خاچیکیان (۱۳۸۰ – ۱۳۰۲) کارگردان صاحب‌نام سینمای ایران از چهارم تا نهم آبانماه سال جاری با همکاری مؤسسه‌ی موج نو پگاه در سینماتک موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد. در روزهای مختلف این برنامه فیلم‌های فریاد نیمه‌شب، یک قدم تا مرگ، دلهره، ضربت، خداحافظ تهران، و سرسام به نمایش درآمدند و با حضور منتقدانی چون فریدون جیرانی، حسن حسینی، سعید عقیقی، جواد طوسی و امید روحانی نقد و برّرسی شدند.
در دو روز ابتدایی برگزاری برنامه …
گیله‌گل (لیلا حاتمی) و علی یاقوتی (پیام یزدانی) در آرایشگاه موروثیِ علی نشسته‌اند، آرایشگاهی که هم کهنه است و حال قدیم دارد، هم نو است و هنوز روکش پلاستیکی صندلی‌هاش باقی است، شاید بیشتر در اثر مراقبت و نظافت شخصیِ علی. نه گلی و نه فاطی، نه حتی یک گالری، سلمانی! هرچه گیله‌گل علی را به نام کوچک صدا می‌کند، علی او را «خانم ابتهاج» خطاب می‌کند. انگاری بر یکی در دوری‌اش زمان نگذشته و بر دیگری در بودنش خیلی …
هیچ تصویری صاحب آن قدرتی که شما مایلید برایش قائل شوید نیست؛ قدرتِ برانگیختنِ ما، آنچنان عمیق و پرشدت و قطعی، که د‌مشغولش شویم و به تسخیرش درآییم، آنطور که شما وصفش می‌کنید. اما خیالِ این قدرتِ منسوب به تصویر، شاید رابطه‌ی ما با امر دیداری را بنا می‌کند. پس سؤال شما را مجدداً اینطور از خودم می‌پرسم: از کدام تصویر هرگز بازنگشته‌ام؟ بی‌تردید از نخستین تصویری که دیده‌ام.
