متنی که در ادامه می‌خوانید، نسخه پیاده‌شده نشستی است که 29 آذرماه 1397، در استودیو معماری البرز، پس از تماشای گروهیِ فیلم نیمه‌شب در پاریس (وودی آلن، 2011) برگزار شد. حاضران در جلسه، دانشجویان و علاقه‌مندان معماری بودند و بنابراین، ذکر برخی توضیحات که برای اهل سینما بدیهی به نظر می‌رسد، برای آنها ضروری می‌نمود. در متن حاضر، به منظور یکدست شدن لحن و جلوگیری از تکرار و اطاله کلام، پرسش‌های حاضران و برخی صحبت‌های سخنران حذف شده است، از …
امروز سینما کجا ایستاده است؟ یک نکته مسلم است: از طریق تمام این مواضع گوناگونِ نقادانه دستِ آخر در‌نخواهید یافت که چه می‌گذرد. شور‌و‌شوق چشمگیری که نثار حمله‌ی تاد مک‌کارتی1 علیه نخبه‌گراییِ بخش مسابقه‌ی کنِ امسال شد کاملاً حیرت‌انگیز بود. منتقدها گویی به‌یکباره تبدیل شدند به نمایندگان صلیب سرخ که به کمک اکثریتِ رقیق‌القلب شتافته‌اند. این میزان همدلیِ همگانی برای معمولی بودن از کجا آمده است؟
برای اینکه در حق مک‌کارتی منصف باشیم، مطلبش قابل تأمل بود و خوب هم نوشته …
به احتمال زیاد، می‌بایست کمی زمان می‌گذشت تا با شناخت ماریا اشپت، تثلیث فیلمسازان زنِ جریان موسوم به «مدرسه برلین» تکمیل شود؛ اشپت، این سینماگر دیریاب و قطعاً کمتر قدردیده سینمای معاصر و تازه‌نفس آلمان، در کنار آنگلا شانلک و مارن اده شاید نمونه دیگری باشد از آن رویکرد فرمال حساب‌شده و دقیقی که در نسبتی معین با حساسیت‌های زنانه پیوند می‌خورد و ممزوج می‌شود: یک ترکیب گیرا میان منطق واقعگرا و فاصله‌گذارِ سرد با حس‌های رمانتیک و درگیرشونده گرم. …
آنتونی مان از نوجوانی وارد کار نمایش شد. او تقریباً تمام مدارج را تا رسیدن به غایت فیلمسازی در هالیوود طی کرد؛ چنین سیر تکاملی طول و درازی در کارنامۀ اکثر فیلمسازان کلاسیک دیده می‌شود. از دستیاری خرده‌پا در تئاترهای حاشیه‌ای نیویورک تا کارگردانی در نمایش‌های مشهور، پس از آن مهاجرت به هالیوود با پیشنهاد کار از سوی دیوید او. سلزنیک و بر عهده گرفتن مسئولیت کارگردانی آزمون بازیگری در فیلم‌هایی چون بربادرفته و ربکا و دستیاری پرستون استرجس در …
