آقای ناظم یکروز صبح سر صف به ما گفت که قراره یه گروه فیلمسازی به مدرسه بیاد و از میون بچه‌ها چند نفر رو برای بازی توی یه فیلم معرکه انتخاب کنه… من هر روز هرچی دیالوگ قشنگ قشنگ بلدم رو دوره می‌کنم و هر ژست باحالی که از بازیگرای معروف دیدم، جلوی آینه می‌گیرم. مطمئنم آقای کارگردان اینقدر فهم و شعور داره که همینکه چشمش به‌من بیافته، همه‌چی دستش بیاد.

«باید بیدار شی». درست است که فصل سوم تویین پیکس «بازگشت» نامیده شده، اما مضمون اصلی‌اش بیداری است. این سؤال که «کوپر بالاخره کِی بیدار میشه؟» سؤالی درگیرکننده خواهد بود، زیرا لینچ این لذت را تا آنجا ادامه خواهد داد که داگی را نیز به اندازه کوپ دوست داشته باشیم. اما این‌همه آدم پیرامون داگی (خانواده، همکاران، دوستان) که حواسشان به این نیست که او مثل آدمی دمدمی‌مزاج عمل می‌کند، و همه آنهایی که در ذهنشان کارهای او را طوری …

خانم اسکای سیتنی مدیر سابق جشنواره‌ی فیلم مستند AFI و فرزند پی. آدامز سیتنی است. پدر او از فعالان جریان آوانگارد سینمای آمریکا (موسوم به «آوانگارد دوم») و عضو بنیانگذار «آرشیو فیلم آنتولوژی» بود و امروزه به عنوان مورّخ سینمای آوانگارد آمریکا شناخته می‌شود. سایر افرادی که خاطراتشان در این نوشته آمده، همگی جزء مهمترین فیلمسازان و فعالان جریان سینمای آوانگارد آمریکا هستند.

این نوشتار موزیکال‌ها را به‌مثابه‌ گونه‌ای از سرگرمی مورد بررسی قرار می‌دهد. من لزوماً نمی‌خواهم به مخالفت با آن دسته از افرادی بپردازم که می‌گویند موزیکال‌ها [علاوه بر سویه‌ی سرگرم‌کننده‌شان] «چیز دیگری» نیز هستند (مثلاً هنر)؛ حتی قصد جدل با آنهایی را ندارم که معتقدند سرگرمی فی‌نفسه چیزی نیست جز محصولِ «چیزی مهم‌تر» (مثلاً فراورده‌ی تدابیرِ اقتصادی‌ـ‌سیاسی یا فشارهای روانشناختی،) بلکه در اینجا صرفاً می‌خواهم سرگرمی را به‌مثابه‌ سرگرمی مد نظر قرار دهم. موزیکال‌ها عمدتاً، چه از سوی سازندگان و …