ریزه و بُراق، با چشمان سیاه و بَرّاقِ یک جنگجو که پوز برآمدهی یک کمدین را قاب گرفتهاند، جکی چان بزرگترینستارهی سینمای آسیا است و با محبوبیت روزافزونش در آمریکای جنوبی و اروپا، شاید یکی از بزرگترین چهرههای محبوب دنیا باشد. و باز، با وجود پشتوانهی محکم استودیوهای پولدار گلدن هاروِست هنگکنگ، چان هنوز نتوانسته است در بازار ایالات متحده رخنه کند.
دلایل مخالفت آمریکا با چان انگار فراتر از نژادپرستی محض است، هرچند این نیز بیگفتگو یکی از عوامل است. …
به تاریخ نقّادی که نگاه بیندازیم کمتر سینماگر کلاسیکی را در موقعیت وایلدر میبینیم. برخورد مهمترین جریانهای نقّادی معاصرش با او عبرتآموز است برای امروز ما. اشارهای کوتاه میکنم تا مقدمهای برای ورود به بحث خودم فراهم آورم. اندرو ساریس در فیلم کامنت (۱۹۹۱) اعتراف میکند که چطور در کتاب سینمای آمریکا (۱۹۶۸) بیلی وایلدر را بهناحق دستکم گرفته بوده است و به «پانتئونِ» سینماگران محبوبش راه نداده است. او به تأثیر کایه دو سینما اشاره میکند. درست است که …
همهی زیروبم آن نماها را خوب میشناسم. سخت است بخواهم فقط از زاویهی احساس دربارهشان حرف بزنم. نماهای پایانی اُردت، که زیباترین صحنهی رستاخیز در سینما را میسازند، آخرین درجهی احساس را در ما برمیانگیزند. اما من قصد دارم از مسیر این احساس بگویم: از کجا میآید و چطور به ما میرسد. چرا اینچنین نیرومند است؟ به زبان دیگر، چطور ساخته شده است؟ این مسأله به تصویرهای وابسته به سینما برمیگردد چون در هنرهای دیگر نمیتوانیم این احساس را به …
اکتبر 1992: «بزرگراه اطلاعات» صرفاً برقی کوتاه است در نگاه اَلگور. محافظهکاران همچنان بر وِستمینْستر فرمان میرانند، و تئاترهای نمایشِ کوتاه در حال باختن نبرد در برابر فیلمهای ویاچاس هستند. سعی میکنم هر چه سریعتر از تالارنمایش فیلم افتتاحیهی جشنوارهی فیلم لندن ــ که به رسم مألوف، یک فیلم تاریخیست (ضمناً من هنوز هاواردز اِند [Howard’s End] را ندیدهام) ــ خارج شوم تا خودم را به اکران ویژهی خبرنگاران برسانم که گویا فیلمی است ترسناک دربارهی سرقتی خونبار که در …
