مقدمه: به سیاق شمارههای گذشته، اینبار هم در آرشیو سراغ فیلمی کلاسیک رفتهایم؛ البته نه از آن کلاسیکهای متعارف و تثبیتشده، که یکی از آن بهاصطلاح یاغیهای دهه هفتادی که در گذر زمان کلاسیک شدهاند: شکارچی گوزن، فیلمِ مهم، تحسینشده، و در عین حال مناقشهبرانگیز مایکل چیمینو؛ فیلمی که از زمان اکران تا به امروز محل جدلهای سینمایی و غیرسینمایی بسیاری بوده است: از مصادره به مطلوب کردن فیلم توسط گروههای مختلف سیاسی گرفته تا دوگانهی شاهکار/بیاهمیت خواندن آن از …
کنت جونز، منتقدِ آمریکایی و یکی از دبیرانِ فیلمکامنت، در این نوشته میکوشد لینکلنِ اسپیلبرگ را در متن تاریخِ آمریکا، در متن روایتهای مختلف از زندگی آبراهام لینکلن و در متن بازنماییهای متفاوتِ سینمای آمریکا از این روایتها در طول سالیان بررسی کند.
همزمان با هفتادمین دوره جشنواره کن، از هجدهم تا بیستوهشتم ماه مِه 2017، چهلونهمین دوره «دو هفته کارگردانان» هم برگزار شد. مهمترین بخش جانبی جشنواره کن، که بهزودی باید پنجاه سالگیِ حضور مستقل خود به موازاتِ بخش اصلی را جشن بگیرد، در این دوره نمایش سی فیلم ــ بیست فیلم بلند و ده فیلم کوتاه ــ را در برنامه داشت که نام فیلمسازانی چون کلر دُنی، فیلیپ گرل، برونو دومُن، ابل فرارا و… را بر پیشانی داشتند. وجه تمایز «دو …
در آخر فیلمِ الکساندر ساکوروف، فاوست نفرینِ ابدی خود را در لذت درک آن چیزی که آب را فوّاره میکند، فراموش کرده و مقابل آبفشانها قهقهه میزند. این لذت، به دلیل دیگری، از آن ما هم هست: به دلیل دیدن احساساتی که با استعارههایی تمامعیار و مادی چندینبرابر شدهاند؛ احساساتی که طی دو ساعتِ شگفتانگیز از تجربه کردنِ آنها بازنایستادهایم. فیلم هم، مانند آبفشانها، تودهای روان و پُرتنش است با رگههای صوتی و تصویریِ منظمی که از نماها بیرون میریزند …
