در روزگاری که گیمهای آنلاین و انقلاب پلیاستیشن فرصت بازیهای تختهای و گیمبوردها را از بسیاری از ما گرفته، مینیسریال نتفلیکس بهانۀ خوبی برای بازگشت به آغوش گرم دورانی است که بردوباخت را مهرههای شطرنج تعیین میکردند. شطرنج بازیای است که در طی تاریخ حضور و در فرهنگ و هنر ریشه داشته. شاید اولین خاطرۀ ما از شطرنج در سینما مُهر هفتمِ برگمان باشد. اما داستان گامبیِ وزیر که توانسته لقب پربازدیدترین مینیسریال نتفلیکس را از آنِ خود کند، متفاوت …
مقدمه: فصل پایانی اِلدورادو ساخته درخشان مارسل لِربیه، فیلمی که سینمای دهه بیست فرانسه را راه میاندازد، هنوز که هنوز است لرزه بر جانمان میاندازد: ما پشتِ پرده سالن یک نمایش قرار داریم. در سمتِ ما کاراکتری است که مرگ را از روی استیصال انتخاب میکند، ولی آنسوی پرده شور و انرژیِ نمایشی است که برای تماشگران در جریان است. لربیه پرده حائل را بهانه میکند، نورها و سایهها را روی آن به گردش میاندازد و تصاویری ازیادنرفتنی به دست …
این بلبشو چیه؟!» این سؤالی است که روژه وان دِر وایدن، فرماندهی ژاندارمریِ بولونیْـ سورـ مِر، مُدام تکرارش میکند؛ درحالیکه دارد تحقیقاتش را انجام میدهد و سواحل کمجزرومَد و مزارع گلآلودِ کُت دُپال را در جستجوی «شرَ» گز میکند؛ در جستجوی قاتلِ دودمان«وَرانداز»ی که قتل میکند و تکهتکههای قربانیانش را خوراکِ گاوهای مبتلا به جنونی میکند که لاشههای بادکردهشان را یا در یک زاغهی مهمیات پیدا میکنند، یا لب ساحل. این همان «بلبشویی» است که هویتش باید اینجا احراز شود؛ …
همهچیز مهیای آن است تا به مفروضات ساختاری ویکتوریا (برنده خرس نقرهای جشنواره برلین) بدگمان باشیم، انتخاب فیلم برای تعریف کردنِ داستانش در مدتزمان واقعیِ یک پلانسکانس را تضمینی توخالی برای تحققِ رئالیسم و غوطهوری در جهان فیلم بدانیم و آن را صرفاً یک ژست استادمآبانه و متظاهرانه پوچ در نظر بگیریم. فیلم در این دو مهلکه میافتد، اما تا حدودی نیز موفق میشود از آنها بگریزد.
