ماری متیوز (کاترین هپبورن) روی تخت و گرنت متیوز (اسپنسر تریسی) پای تخت، روی زمین خوابیده‌اند و باهم حرف می‌زنند. مردِ خوابیده در پای تخت نامزد ریاست‌جمهوری ایالات متحده است که پس از یک مشاجرۀ زناشویی از تخت به پایین آن تبعید شده است؛ مشاجره‌ای، اما و البته، با حداقل کلام. ماری عینک کِی را (که معشوقۀ همسرش است) روی پاتختی می‌بیند، بعد با وسایل موجودِ اتاق رختخوابی در پایین تخت مهیّا می‌کند، گرنت که این صحنه را می‌بیند به او اعتراض می‌کند که این چه کاری است و ماری باید روی تخت بخوابد. ماری بی‌آنکه پاسخ دهد به کارش ادامه می‌دهد و رختخوابِ روی زمین که آماده می‌شود، آن را نشانِ همسرش می‌دهد و می‌گوید، «بفرمایید، آقای رئیس‌جمهور»، و خودش در تخت می‌خوابد! گرنت هم که جای خواب تازه‌اش را پذیرفته پاسخ می‌دهد، «منظورت آقای معاون اوله دیگه»، و در جایش دراز می‌کشد. همه‌چیز کاملاً اندازه و در اوج ظرافت است، بی هیچ حرف و حرکت اضافه، و این محملی است برای به رخ کشیدن هنر بازیگری هپبورن و تریسی. در دوئت‌های آن‌دو، هر وقت هم که کلامی هست، باز در خدمت بازی است و جزئی از آن، جزئی از کلیّت صحنه‌ای که آن‌دو در بازیشان از تمام اجزا و امکاناتش بهره می‌گیرند. [...]